Gulrætur & sýrður rjómi

Góða kvöldið gott fólk! Sit hérna heima að éta gulrætur dýfðum í sýrðan rjóma og hafa það huggulegt og fékk þá flugu í höfuðið að blogga.

Spurning samt hvort að hið útbreidda facebookdæmi sé ekki að tröllríða öllu og bloggið eigi eftir að líða undir lok? Ég hugsa samt þannig að það verði gaman að geta lesið færslurnar og kommentin eftir nokkur ár, þetta eiga jú að vera einhver þau bestu ár lífs manns, námsárin.

Síðastliðinn mánuður er búinn að einkennast af erfðafræðiprófi, semesterafslutningsfest, viku fríi sem notað var í að hangsa, fara í Ikea, ræktina og svo bara almenn rólegheit. Lena kom svo í heimsókn frá Ryslinge yfir helgina og setti skemmtilegan lokahnykk í fríið.  Alltaf gott að fá þessa elsku, við fórum m.a. út að borða, á ball hjá arkitektaskólanum, fengum arabapizzu, átum sælgæti, fórum á skauta og horfðum á Benjamin Button myndina sem er ein besta mynd sem ég hef séð.  Elli er líka búinn að fara í próf, hangsa og vera með nýja kærastanum sínum (Kidda);-)

Ný önn er byrjuð hjá mér. Ég er reyndar búin að vera heima lasin í dag og gær svo ég missti af 2 fyrstu dögunum, en ætla á morgun, þoli ekki að hanga heima! Það eru þessir bandsettu hálskirtlar í mér alltaf hreint, má ekki verða smá kvefuð þá blása þeir upp (reyndar bara annar eiginlega samt) og verða slímugir og ég get varla kyngt. Þarf að fara að láta fjarlægja þessi kvikyndi úr mér, en ekki á þessari önn þó, enginn tími í það. Þessi önn á eftir að einkennast af miklum próflestri svo ekki sé meira sagt. Minnsta kosti 3 og hálfsmánaðar próflestur svo það er um að gera að fara að undirbúa sig andlega fyrir það! Heyrði svo um daginn að Århus Universitet væri með stærsta pensum á norðurlöndumnum í læknisfr. á fyrsta ári. Við tökum semsagt 2 árspróf úr því efni sem venjulega er skipt upp í mörg modul hjá flestum, þannig er það t.d. á ísl.

Febrúar er ekki minn uppáháldsmánuður. Hvorki í Danmörku né annarstaðar. Einkenni: kuldi, dimma, flensur… Einhvernveginn ekkert til að hlakka til þennan mánuð, sem betur fer er hann stuttur. Það eina góða við þennan mánuð, sé hægt að sjá eitthvað gott við hann, er að það er hægt að hafa kveikt á kertum nánast allan daginn. Eða já reyndar erum við að fara til höfuðborgarinnar að sjá KINGS OF LEON næsta miðvikudag. Kannski þetta sé ekki svo slæmur mánuður eftir allt;-) Jej svo fæ ég námslánin mín á morgun, endelig! Puha þetta stefnir bara í góðan mánuð!

Lítið planað um helgina. Það er þorrablót hjá íslendingafélaginu hérna en við ætlum ekki. Ég er svo með matarboð fyrir læknadömurnar um helgina og ég veit ekkert hvað ég á að elda. Einhverjar tillögur?

Ég nefndi áðan að ég væri að éta gulrætur, ég hefði reyndar ekkert á móti að vera að éta íslenskt nammi*hint*hint Okkur vantar líka rosalega piparost, klikkuðum alveg á að taka svoleiðis með okkur. Þannig að ef einhver góðhjartaður sem les þetta vill styrkja fátæka námsmenn þá má sá hinn sami endilega senda nokkra piparosta og við sendum dansk leverpostej i stedet

Ég enda þetta á að segja að ég vona innilega að þið hafið það öll gott og að ég vona líka að það séu nýjir og betri tímar framundan á Íslandi, allavega minni óróleiki en var.

Knus yfir hafid

Helga

2009!

Gleðilegt nýtt ár lesendur góðir,  ég vona að þið eigið gott ár í vændum Mér finnst 2009 hljóma svo stór tala, 2010 á næsta ári, 2014 verður komið áður en ég veit af!

Við erum þá aftur lent “heima” í Danmörku eftir stutta en kærkomna heimsókn. Ég vil nota tækifærið og  þakka öllum fyrir frábærar stundir, sérstaklega yndislegu fjölskyldunni minni. Ég vildi að ég hefði getað hitt fleiri og kannski aðeins lengur en það bíður betri tíma.

Við  Elías eyddum áramótunum hérna heima í huggulegu íbúðinni okkar í Århus. Við ætluðum að fagna nýja árinu í Ålborg  en þar sem Hildur var lasin og við bæði hálf slöpp og þreytt eftir langt ferðalag ákváðum við að hætta við það.  Það var pínulítið skrítið en samt svo notalegt eitthvað að vera bara tvö, við elduðum okkur dýrindis kalkúnabrjóst með öllu tilheyrandi sem heppnaðist ofsalega vel, horfðum á alla annálana og skaupið, skáluðum í kampavíni  og fylgdumst með  flugeldum af svölunum héðan af fimmtu hæð . Vorum  við sammála um það að slíka flugeldasýningu hefðum við nú aldrei séð. Á tímabili vissi ég ekkert hvert ég ætti að horfa, svo mikil voru herlegheitin.

Áður en við héldum til Århus þá stoppuðum við í Kaupmannahöfn til að fara á Bodies udstillingen. Þetta var auglýst sem síðasti dagurinn svo það hafa greinilega verið fleiri en við sem ekki  hafa ætlað að láta þetta framhjá sér fara en við biðum í eina og hálfa klukkustund úti í kuldanum í röð. Er ansi hrædd um að þar hafi ég krækt mér í hálsbólguna og kvefið sem er að hrjá mig núna. En þetta var nú alltsaman þess virði, ég hefði aldrei viljað missa af þessu. Mér fannst alveg ótrúlegt á tíðum að þetta væru alvöru manneskjukroppar. Þeir nota einhver plastefni til að stífa líkamana og geta þá einangrað virkilega smáa strúktúra í kroppnum. Þarna var til dæmis búið að kryfja allar slagæðar og út til háræða í arminum og niður í höndina. Þetta hljómar líklega ekki  jafn spennandi þegar maður segir frá þessu, einfaldlega eitthvað sem maður verður að sjá, svo ég læt staðar numið varðandi þetta núna. En virkilega mögnuð sýning engu að síður og mikill fróðleikur ef maður gaf sér tíma til að lesa það sem þarna stendur á veggjunum.

En það eru spennandi tímar framundan. Nýtt ár, bráðum ný önn að ganga í garð. Önn númer 2 hjá mér byrjar þó ekki fyrr en í febrúar.  Það styttist í fyrsta danska prófið mitt og það allrafyrsta í læknisfræðinni, en það er erfðafræði sem ég er að fara að byrja í á mánudaginn, prófið er svo í lok janúar. Elli er að fara í próf 13. janúar og þá er heldur betur farið að styttast í lokin hjá honum því hann klárar í vor.

Ég hef nú ekki lagt það í vana minn að strengja áramótaheiti, þau hafa þá að minnsta kosti alltaf verið það óraunhæf að þau hafa verið farin í vaskinn eftir 2 vikur eða svo. Þetta árið er ég hinsvegar að hugsa um að breyta aðeins út af vananum. Ég las bókina Lífsreglurnar fjórar í flugvélinni á leiðinni til Íslands og langar dálítið að reyna að fara eftir þessum reglum. En þetta er eitthvað sem tekur alla ævi auðvitað.

Lífsreglurnar eru svona:

1. Vertu flekklaus í orði. -Í þessu felst að vera ekki að slúðra né baktala og beina orðum sínum heldur til góðs eins og hrós en fyrst og fremst að vera hreinskilinn, án þess að særa þó.

2. Ekki taka neitt persónulega. -Ekkert sem fólk gerir er þín vegna, það sem aðrir segja og gera er á þeirra eigin ábyrgð, þeirra eigin veruleiki og spegill þeirra eigin sjálfs.

3.Ekki draga rangar ályktanir. -Hver þekkir það ekki að vera búinn að skapa heila tragedíu í hausnum á sér þegar eitthvað hefur gerst, já eða að dæma manneskju af einhverju sem hún hefur sagt eða gert eða jafnvel bara af útlitinu einu…

4.  Gerðu alltaf þitt besta. -Einfalt og gott og þarfnast engrar útskýringar, en fylgi maður þessu eftir þá ætti maður aldrei að fyllast eftirsjá vegna þessa. Við erum einu sinni sjálf okkar versti óvinur, með því að gera okkar besta er ekki hægt að segja að við hefðum getað gert betur.

Það verður eflaust áskorun að reyna að halda þessar lífsreglur en hvað er lífið án áskoranna? Það eru endalausir tindar sem þarf að klífa, hvort sem þeir eru í formi þess að grennast, fá góðar einkunnir, betri vinnu osfrv. það sem skiptir máli er að hafa gaman af að klífa tindinn, ekki bara að gleðjast þegar á toppinn er komið.

Það sem ég ætla mér einnig að gera 2009 og vonandi alltaf er að vera meira meðvituð um sjálfa mig. Hlusta á líkamann og ekki keyra mig út. Ég veit að það er erfið önn framundan en ég ætla að reyna að taka líka tíma frá fyrir sjálfa mig, fara í nudd eða gera eitthvað til að dreyfa huganum frá álaginu.

Þetta er líklega orðið svakalega langt hjá mér, ég bara varð að finna mér eitthvað að gera, leiðist voðalega eitthvað og hlakka til að byrja aftur í skólanum. Ég er ekkert ofboðslega góð í að gera ekkert og slappa af hef ég séð. Ég gæti svosem farið að læra en ætlaði nú að spara það þar til um helgina svo ég hefði  eitthvað að gera þá;-) Áðan var ég að gera skema yfir það sem við ætlum að hafa í kvöldmat fram til 7.febrúar, mér finnst þetta sniðugt því þá eru minni líkur á að maður freistist til að hafa skyndibita eða eitthvað óhollt,  þá er hægt að kaupa fyrir vikuna úti í búð og spara pening auk tíma. Plús það að mér hreinlega dettur aldrei neitt í hug til að hafa í matinn.

Komin nóg þvæla í bili,

Ykkar Helga

Tilhlökkun

Merkilegt hversu hægt tíminn líður þegar manni hlakkar svona mikið til einhvers atburðar. Síðastliðnir mánuðir eru búnir að fljúga áfram en nú þegar svo stutt er í þetta þá lúsast dagarnir. Men men nú eru bara 3 skóladagar eftir fyrir jól, minna en vika í að ég fái að knúsa og kreista fjölskyldu og vini svo ekki getur maður kvartað.

Einhvernveginn hef ég á tilfinningunni að þessi stutti tími á Íslandi eigi eftir að líða ógnvænlega hratt svo það er um að gera að nýta hann vel. Önnur ástæða til að nýta tímann vel er sú að við erum eiginlega búin að taka þá ákvörðun að vera hérna úti í sumar að vinna, koma bara í smá frí á Ísland. Það er það eina skynsamlega í þessari kreppuvitleysu.

Ég er búin að fá að upplifa bæði íslenskan og danskan julefrokost nú í desember, einn með bekknum og einn með íslensku læknanemunum í Århus . Ég verð að viðurkenna að mér fannst skemmilegra á þeim danska þó maturinn á þeim íslenska hafi auðvitað átt vinninginn.

Jólaskapið mitt er ekki alveg komið á sinn stað, ég veit ekki alveg hvað það er sem veldur því en ég hef grun um að það sé vegna þess að húsin hérna eru eiginlega ekkert skreytt. Ekkert verið að bruðla í óþarfa rafmagnskostnað hér.   Og já kannski það að íbúðin er heldur ekkert puntuð,  við týmum ekki að kaupa jólaskraut.;) En við ætlum að fara í jólagjafaleiðangur niður í bæ á morgun og þar eru jólaljósin í allri sinni dýrð svo vonandi fæ ég smá jólaanda í hjartað. Það er ótrúlega huggulegt að fara niður í bæ á þessum tíma, svo góð stemmning.

Skólinn gengur sinn vanagang. Er búin að halda minn fyrsta fyrirlestur á dönsku, hann varði að vísu bara svona 10 mín en það er þó eitthvað. Svo er maður loksins farinn að þora að rétta aðeins upp hönd og svona, hætt að svitna þegar ég þarf að útskýra eitthvað.  Við vorum á kynningu á því sem koma skal á seinni önninni um daginn og úff það á sko eftir að verða mikið að gera. Ég held ég verði bara að kveðja Ella í mars og segja sjáumst í júní því á þeim tíma mun maður víst eiga heima uppi í skóla, er búin að leigja skáp þar og allt.

Ég er pínu súr að þurfa að fara frá Íslandi svona snemma, 30. des en við ætlum að reyna að gera gott úr þessu. Elli er allavega búin að lofa mér að koma á BODIES udstillinguna í Köben á leiðinni til baka:)

Sjáumst eftir 6 daga!

Glæde glæde

Þori varla öðru en að láta aðeins í okkur heyra núna. Fólk er víst ekkert alltof ánægt með hversu langt líður á milli blogga.

Ekki það að ég hafi frá einhverjum ósköpum að segja, en það er önnur saga.

Jú frá síðustu færslu höfum við allavega afrekað það að flytja heila búslóð og erum búin að koma okkur alveg ágætlega fyrir hérna á Herningvej. Ég held ég geti fullyrt fyrir okkur bæði að það er alveg ofboðslega mikið ljúft að vera flutt, við erum ólýsanlega ánægð með íbúðina, umhverfið og ekki spillir að hafa bestu vini sína í 7 sek fjarlægð. Það tekur s.s. 7 sek að labba frá okkar íbúð og í íbúðina hjá Helenu og Kidda;)

Ég held svei mér þá að mér hafi aldrei liðið eins vel hérna úti og núna- líklega margir hlutir sem spila þar inní en mér finnst ég allavega ótrúlega heppin og er svo hamingjusöm.  Elías er líka mjög ánægður, bæði að vera fluttur og svo er hann kominn með nýtt sjónvarp, þarf ekki meira til að gleðja hann, jú PS3 talva myndi líklega gera útslagið;)

Síðustu dagar eru semsagt búnir að vera frábærir og framundan eru bara skemmtilegheit. Það er alltaf nóg að gera hvort sem það er í lærdómi eða skemmtanalífi. Erum að fara á julefrokost hjá íslensku læknanemunum hérna í lok nóvember, svo er annar julefrokost hjá bekknum mínum í byrjun desember. Vorum með vini í heimsókn í kvöld og vorum að plana að fara á skauta í desember, jólaljósin bráðum kveikt í bænum og svona heldur listinn áfram… Ef það er eitthvað sem ég hef lært eftir að við komum út aftur í ágúst þá er það að tíminn líður óhugnarlega hratt, í dag eru 31 dagur í að við komum á Ísland svo í raun er það bara rétt innan seilingar.

En ætlaði bara rétt að láta vita af okkur. Lofa að koma með almennilegt blogg næst og kannski myndir svo þið gleymið ekki hvernig við lítum út:)

Knus

Helga

Úff.. pressan!

Jæja, verður maður ekki að blogga aðeins? Pressan er orðin of mikil fyrir minn smekk.

Allavega, frá nægu er að segja héðan úr Árósum. Ef við byrjum á byrjun þá erum við Íslendingar ekki beint þeir vinsælustu í Danmörku eins og staðan er í dag. Kreppan og græðgin í okkur kom okkur um koll og nú eru hinir “ligeglade” Danir meira að segja farnir að blóta okkur í sand og ösku. Og ekki bætti það úr skák að Sterling flugfélagið (sem er í eigu Íslendinga) er víst farið á hausinn og 1100 danskir ríkisborgarar fá ekki greidd launin sín þennan mánuðinn og svo missa væntanlega nokkrir vinnu sína í kjölfarið.

Ég hef hins vegar ekki lent í neinu aðkasti vegna þessa, flestir Danir sem ég þekki gera annaðhvort góðlátlegt grín að mér eða fyllast vorkunn og spyrja hvort ég eigi ekki örugglega eitthvað ofan í mig að borða. En í morgun var ég í ræktinni með öðrum íslenskum vini mínum þegar tveir dönskumælandi menn (þó mjög tyrkjalegir í útliti) ganga inn í salinn þar sem við vorum og eru að blóta íslenskum bissnessmönnum hástöfum. Við þögnuðum strax en stóðum samt hjá og lögðum eyra okkar upp að samræðum þeirra, ég er nú ekkert frábær í dönsku en þetta samtal skyldi ég vel enda nota ég orðin sem þeir notuðu mjög mikið á fótboltavöllunum hér í Danmörku. Þeir sem átta sig ekki á hvaða orð þetta voru þá er hægt að segja að orðin “helvítis”, “djöfulsins”, “andskotans” væru góð þýðing á því sem þeir sögðu. En við ákváðum að tala enga íslensku í nánd við þessa menn og við skunduðum útúr salnum, fórum bara “the easy way out” eins og einmitt íslensku bankarnir og milljónamæringarnir gerðu ekki.

En að öðru en kreppu og heimsmálum. Við stöndum í þeirri gleði að vera að flytja loksins úr þessari tyrkjabrælu hér í Hasle og erum við að flytja í svokallaða penthouse íbúð rétt við miðbæjarmörkin. Þá getur maður loksins farið að sofa rólega og hugsa meira um heimilið en ekki hverju sé hægt að stela af heimilinu.

Svo fengum við líka heimsókn um síðustu helgi, en Lena systir Helgu droppaði við og var fram á mánudag. Margt var brallað þó að stelpurnar hafi líklega ekki verslað jafn mikið og síðast þegar hún kom í heimsókn, spurning samt hvað hafi spilað inní þar? Líklegast bara leti. En ég var einmitt “rændur” aftur á meðan hún var hérna, og gerðist það síðla á aðfaranótt laugardagsins. En í stuttu máli þá hrökk ég upp um 04:30 leytið og sé að hvorki Helga né Lena eru þar sem þær lögðust til hvílu. Ég lít á skrifborðið mitt og sé hvorki tölvuna mína né flakkarann og hugsa með mér “Neeeeeeiiii ekki aftur”. Eftir margra vikna undirbúning þá ákveð ég að þykjast vera sofandi í staðinn fyrir að stökkva niður og láta stinga mig, því ef “þjófarnir” myndu nú gleypa við leik mínum þá gæti ég komið þeim á óvart og hrint þeim niður stigann. Ég loka augunum og heyri þrjár karlmannsraddir vera að hvísla niðri og jesús almáttugur hvað ég var hræddur! En allavega, þeir ganga upp stigann og ég er ennþá með hálflokuð augun, tveir þeirra ráðast beint á sjónvarpið mitt og lyfta því upp og öskra svo “Jalla Jalla” og “Ahmed Ahmed”, og á þessum tímapunkti hélt ég að þetta væri mitt síðasta en þegar ég opna augun og reisi mig upp þá eru þetta þrír fávitar úr fótboltaliðinu mínu að fremja vakningu með myndavél að hætti Strákanna á Stöð 2. Ég púllaði þó engan Hödda Magg (ef einhver man hvernig hann klikkaðist í sinni vakningu) en ég var svo hræddur að ég grúfði mig bara í koddan og þakkaði Guði fyrir að vera enn á lífi. Gott að eiga góða vini og góða kærustu sem hleypti þeim inn til að fremja þennan óskunda.

Nasty? Einhver?

En um laugardagskvöldið var svo árshátið SF Heklu sem er einmitt fótboltaliðið sem ég spila með hérna úti. Ég var eini sem kom með tvær konur með mér, strákarnir blístruðu allir þegar þjálfarinn spurði; “Elli, ert þú ekki plús einn á árshátíðina?” Og ég svaraði; “Neeei, kallinn er plús tvær!”. Nei grín. Samt ekki.

Allavega, árshátíðin var mega. Maturinn var góður og fríir drykkir allt kvöldið og ég sver það að ég er ekki viss um að eigandi staðarins hafi vitað hvað frítt áfengi og íslenskt fótboltalið eiga ekki vel saman því staðurinn var í rúst þegar við fórum frá honum. Þegar við vorum að fara þá urðu þjónarnir sveittir bara við að líta á salinn eftir okkur, rauðvín um öll borð, myndir ekki lengur á veggjum þar sem þær áttu að vera og alveg bókað eins og ein æla á klósettinu. Allavega var þetta ekkert til að hífa upp vinsældir Íslendinga í Danmörku ef svo má að orði komast. En góð árshátíð engu að síður og allir mega sáttir.

Annað er held ég ekki í fréttum, nema bara það að við komum líklega með póst rétt strax með myndum úr nýju íbúðinni ásamt húrrahrópi enn og aftur yfir að vera laus frá Abdul og Ahmed.

P.S Þetta blogg er tileinkað Ingu Dóru, Svövu og Lindu fyrir að vera algerar dúllur.

Með kveðju,

Elli Joð

50

Í dag á einn yndislegasti, skemmtilegasti, besti, traustasti og gáfaðasti maður í heimi afmæli. Ég er að sjálfsögðu að tala um hann pabba minn.;) Hann er fimmtugur í dag en lítur ekki út fyrir að vera deginum eldri en 40 ára. Hann er gull af manni og ég lít, og hef alltaf, litið mikið upp til hans. Ég vildi að ég gæti verið á Íslandi til að fagna deginum með fjölskyldunni og verið með í veislunni á laugardaginn. Ég verð bara með í anda, það held ég nú.

Að öðru, smá skólafréttir fyrir þá sem hafa áhuga á því. Nú er alvaran byrjuð lestrarlega séð. Við erum í 2 fögum sem heita makroskopisk anatomi annarsvegar og mikroskopisk anatomi hinsvegar. Í makro erum við stórt séð að læra um allt í líkamanum sem maður getur séð með augunum einum saman. Í mikro er svo allt sem við ekki getum séð, s.s. frumulíffræði og vefjafræði. Við förum í fyrirlestra þar sem allir eru saman (um 170 stykki) en svo eru holdtímar þar sem maður er bara með sínum bekk (um 25). Við erum svo líka í svona “mikroskopi” tímum að skoða sýni af vefjum og blóði og svoleiðis. Svo eru ennþá svona kynningarfyrirlestrar inn á milli svona á hálfsmánaðarfresti eða svo. Í gær fórum við á Århus sygehus og fengum neuroanatomi fyrirlestur. Svo eftir hann kom sjúklingur og var að lýsa einkennum sínum og sjúkrasögunni og við áttum svo að reyna að greina hann útfrá því sem áður hafði verið sagt. Og það gekk. En þetta eru ansi langir dagar inn á milli, í gær var ég t.d. til kl 17 og á mánudögum er ég alltaf til 18 í skólanum. Hina dagana er ég sem betur fer bara til 14 eða 12.Þetta á samt eftir að breytast eitthvað þegar krufningarnar byrja í lok október.

Auðvitað er þetta erfiðara en ef ég væri að læra á íslensku, það er mjög pirrandi að þora ekki að rétta upp hönd þegar maður veit svarið (eins og danir elska að gera) því maður þorir ekki að tala fyrir framan alla. Ég er samt búin að þurfa að tala nokkrum sinnum fyrir framan alla, svitna eins og svín við það.;) En ég get varla útskýrt hversu þakklát ég er fyrir að hafa ekki komist inn hérna í fyrra eins skringilegt og það kann að hljóma. Málið er bara að ég er svo miklu betur undirbúin núna og ég veit að hinum Íslendingunum sem hafa ekki búið hér áður finnst þetta sjúklega erfitt. Það segir sitt að ein stelpa fór heim eftir 4 daga.

Heyrðu já svo er ég komin í læsegruppe, en hún samanstendur af mér og 3 yndislegum stelpum, 2 danskar og ein sænsk. Við hittumst alltaf á þriðjudögum núna en ætlum að auka það þegar líður að prófum. Uu veit ekki hvað ég get sagt meira um skólamál, er eiginlega að reyna að sleppa við að þurfa að senda email með þessu bloggi.;) En þið megið endilega senda mér samt og þá skal ég svara.

Það styttist svo óðum í að við fáum heimsókn. Hún Lena mín ætlar að koma í október.

Ykkar einlæg,

Helga Lillian.

P.s. Elías biður að heilsa.

Lidt forskelligt

Jæja jæja. Maður er rétt farinn að ná andanum eftir að vera kominn aftur út og það er strax farið að kvarta yfir bloggleysi. En hér er eitt í boði hússins.

Það er bara frábær tilfinning að vera komin út aftur! Ég er byrjuð í skólanum og þetta er alveg ótrúlega spennandi:) Ég vakna svo spennt á morgnana og dagarnir hafa liðið svo hratt. Ég byrjaði í skólanum á fimmtudaginn í síðustu viku. Þetta var sko allt annað en ég hafði ímyndað mér. Fyrsti dagurinn var þannig að rektorinn hélt ræðu og bauð okkur velkomin, svo tóku við ýmsar aðrar ræður og við vorum kynnt fyrir tutorunum okkar, en það eru eldri nemendur sem að “sjá um okkur” ef svo má að orði komast. Svo voru ýmis skemmtiatriði inn á milli hjá tutorunum. Eftir skóla var svo torsdagsbar, sem þýðir jú bara eitt= bjórdrykkja og það í skólanum! En það var ótrúlega gaman, mitt hold vann einmitt söngvakeppnina svo það var ennþá skemmtilegra. Á föstudeginum voru svo fleiri kynningar og þar á meðal kynning hjá Umbilicus sem er nemendafélagið hjá læknanemum og sér um allar skemmtanirnar. Þar voru einmitt nokkur góð skemmtiatriði af þeirra hálfu og tekinn hópsöngur og hvaðeina. Eftir það var ferðinni svo heitið í Rus tur. En það er alltaf gert svona í byrjun. Við fórum í tvo hytte uppi í sveit, það myndi taka mig alla nótt að segja frá því en í stuttu máli sagt þá hef ég bara sjaldan skemmt mér jafnvel og þar. Þetta er alltsaman svo frábært og skemmtilegt fólk.  Það er allavega nóg að gera í skemmtanalífinu, var að koma af kökukvöldi með holdinu mínu og svo er þema-fredagsbar á föstudaginn þar sem þemað er ÓL. Á miðvikudaginn næsta er svo pub crawl og svona heldur listinn áfram. Ég er orðin hálf áhyggjufull yfir því hvenær maður á að hafa tíma til að læra;) En það er það sem allir kennarar og tutorarnir hafa verið að fókusa á, að eiga sér líka líf fyrir utan bækurnar, og að við pössum uppá og hjálpum hvortöðru. Þannig að stemningin er virkilega góð.

En já svo ég tali nú aðeins um annað en skemmtanalífið þá erum við búin aðvera á allskonar fyrirlestrum og kynningum þessa viku. Um uppbyggingu heilbrigðiskerfisins, læknamálið latínu, sögu læknisfræðinnar og svo bara verið að kynna kúrsana fyrir okkur. Í næstu viku byrjar svo fjörið. Mikroskopisk og makroskopisk anatomia með krufningum og öllu tilheyrandi er það sem koma skal. Er búin að kaupa næstum allar bækurnar og úff þetta verða sko útgjöld næstu árin. Er búin að kaupa bækur fyrir meira en 60 þús íslenskar krónur, og á eftir að þurfa amk eina enn! En það tíðkast víst ekki að selja bækurnar sínar hérna svo ekki getur maður keypt þær notaðar. Þeir vilja að maður eigi bækurnar sínar, því í lok námsins þarf maður jú að taka próf úr ÖLLU sem maður hefur lært.

Svo erum við líka búin að fá íbúð, á frábærum stað niðri í bæ. En fáum hana reyndar ekki fyrr en 1.nóvember. En það er sama, er bara glöð að flytja úr þessu gettói.

Ætli þetta sé ekki orðið gott. Held ég hafi náð að böggla flestu af því sem ég vildi hafa sagt út úr mér… Nú er eins gott að einhver kommenti því annars erum við ekki dugleg að blogga. Ég ætla svo að setja inn einhverjar myndir bráðlega, svo bíðið spennt.

P.S Elías biður að heilsa.

Sumaruppgjör

Mér fannst nú hálfleiðinlegt að kíkja inn á þessa síðu og sjá fyrirsögnina “Íslendingar eru Íslendingum verstir” fyrir augum mér svona í ljósi nýliðinna atburða. Ég held að allir Íslendingar séu stoltið uppmálað þessa stundina, enda megum við vera það:)

En nóg um það. Það var nú ekki ætlunin að vanrækja þessa síðu svona allsvakalega í sumar en nú fer hún að komast í gagnið aftur þar sem áætluð brottför er á mánudaginn. Ég sit núna á síðustu næturvaktinni minni svo það er engin afsökun til að segja ekki aðeins frá sumrinu.

Ég er búin að vera á Íslandi núna í rúma 3 mánuði, Elías kom aðeins seinna. Ég held ég geti talað fyrir okkur bæði og sagt að við erum búin að eiga frábært sumar hér. Ég er búin að ná að gera allt sem ég hafði einsett mér að gera. Búin að fara í 2 veiðitúra (að vísu veiddum við ekkert í fyrra skiptið en það seinna vó það svo sannarlega upp þar sem þá veiddust yfir 40 fiskar!), á hestbak, í útilegu, fjallgöngur, berjamó, á dansiböll með bestustu vinkonum mínum, á kajak, hjálpa til og gróðursetja uppi í bústað, í systraferð með systrum mínum, borða fullt fullt af fiski og íslensku nammi, óteljandi sundferðir og síðast en ekki síst vera með öllu yndislega fólkinu mínu. Í kvöld átti ég svo frábæra stund með nokkrum af elskulegu vinkonum mínum í Riverside-Spainu. Ég er semsagt í skýjunum yfir þessari dvöl minni hér og það gerir það einhvernveginn svo miklu skemmtilegra að fara út aftur og takast á við ný og krefjandi verkefni. Auðvitað verður erfitt að fara frá fjölskyldunni aftur en ég veit að ég fæ líka svo margt annað í staðinn. Mér finnst ég ótrúlega lánsöm með þá stöðu sem ég er í -eða er í þann mund að fara að vera í:)

En þetta er nóg í bili. Næst þegar pistill kemur hingað inn verður hann að öllum líkindum frá bralli okkar í Århus!

Íslendingar eru Íslendingum verstir!

Ég bý í Danmörku, nánar tiltekið í Árósum fyrir þá sem ekki vita en það er 300.000 manna bær, sem er næstum jafn mikið af íbúum og á öllu Íslandi. Samt þarf ég að sætta mig við það að sofna við “fagra” fylleríssöngva á íslensku, lög eins og “Fram á nótt”, “Sísí fríkar út” og hið ódauðlega (mér til gremju) “Stál og hnífur” hljómuðu í mínum eyrum frá því að ég lagðist upp í rúm um fjögur leytið og alveg þangað til ég sofnaði um fimm leytið (söngurinn var því miður ekki fallegur og alls ekki svæfandi), en taka skal fram að partýið var í blokkinni hinum megin við götuna sem ég bý við. Frá dyrunum hjá mér og að blokkinni eru svona 40-50 metrar þannig að þið getið ímyndað ykkur fjörið.

En til að fara aðeins í gegnum þetta þá hafði ég verið í tölvunni fram að háttatíma og var ég alltaf að heyra einhver bölvuð læti og stóð margoft upp til að athuga hvort að allt væri ekki með felldu og að enginn Tyrki/Svertingi væri að brjótast inn neins staðar. En ég fékk aldrei staðfest hvaðan lætin komu sama hversu oft ég stóð upp, það var eins og fyrr segir ekki fyrr en ég fór upp að sofa þá glumdu lætin inn um þakgluggann minn. Ég hef oft lent í því að Danir séu með standandi partý að nóttu til en jesús, nú skil ég þegar fólk segir að Íslendingar kunni að skemmta sér. Þannig að ef frétt kemur um að Tyrkir/Svertingjar hafi lamið Íslendinga í Árósum vegna óláta, þá er það ekki ég.

En ef íbúar Ryhavevej eru óvænt að lesa þetta blogg þá vil ég bara segja: Mig langaði hvort eð er ekkert í þetta heimska partý!

En að öðru, lífið hér gengur sinn vanagang. Sólin hækkar á lofti með hverjum deginum og hitinn hér er oft við 20 gráðurnar (Feis á ykkur á Íslandi, kallinn kemur tanaður heim). Annars er lítið að frétta, ég fer að byrja á lokaverkefninu og Helga var í inntökuprófi fyrir læknisfræði í Odense á laugardaginn. Að hennar sögn gekk henni ekki vel, en það segir hún alltaf en endar svo alltaf með 9 eða 10 í einkunn. Ég er löngu hættur að taka mark á hennar dómgreind. Hún kemst pottþétt inn í einhvern skóla þetta árið.

Ég kem svo einhvern tímann heim og Helga líka. Ég þó seinna en Helga útaf prófum. Bið að heilsa.

Ástarkveðjur, Elías

Bolla?

Orðið bolla er skemmtilegt orð og verð ég að segja að í minni orðabók hefur það misst sína meiningu sem móðgandi eða meiðandi orð. Eitt sinn var það ávallt notað gagnvart fólki með þykkt holdarfar en í dag er það meira notað í gríni en alvöru, eins og rúsínubolla, kjötbolla, dúllubolla, rassgatabolla, krúsíbolla og þar fram eftir götunum. Einhverjir tóku kannski eftir því að ég kallaði hana Helgu mína “bollu” í síðasta bloggi og er það stytting á orðinu “kjötbolla” en það byrjaði ég að kalla hana eftir að ég sá þetta myndband hér:

Eftir að hafa svo hlustað betur á videoið þá heyri ég að hann segir “krúttíbolla” en ekki hitt og líst mér betur á það og þess vegna verður Helga “krúttíbolla” héðan af. Allavega er þetta komið á hreint ef einhver mistúlkaði og hélt að ég væri að uppnefna hana hér á hennar eigin bloggi.

En í aðra sálma, gamla settið er búið að vera hér í heimsókn síðan á laugardaginn og höfum við haft það mjög kósý í litla kotinu okkar. Við náðum nú ekki að gera margt en náðum allavega að stoppa í gamla bænum (sem okkur feðgunum fannst lítið merkilegt), fórum á Aros sem er listasafn hér í bænum, borðuðum góðan mat á uppáhaldsstað Íslendinga eða Jensen´s Bofhus ásamt fleiru. Dömurnar náðu svo að þræða allar H&M búðir á meðan við karlarnir fórum á fótboltaleik með liði Aarhus, AGF. Þar tóku þeir á móti nágrannaliði Viborg og má segja að leikurinn hafi verið lítið fyrir augað 0-0 var lokastaðan og minnistæðast er líklega það þegar einhver nettur Dani hélt á 3 bjórum og náði að hella tveimur alveg yfir sig og láta alla stúkuna hlæja að sér. En þau yfirgáfu okkur í morgun og verð ég að segja að erfitt var að kveðja, ekki leiðinlegt að hafa múttu hjá sér til að elda fyrir sig og gamla kallinn til að fræða mann um fótbolta en annars yndislegt að fá þau hingað og nú er bara um að gera fyrir restina af fjölskyldunni að láta sjá sig.

En ég læt þetta gott heita. Bollan biður að heilsa.

Ykkar, Elías.